Papatya

hersey dokuluyor. icimden biseyler kopup parcalaniyor. biseyler kiriliyor. yerlerde cam parcalari… kendi acilarimiza gebeyiz. 
kalbim mi o yerde parcalanmis olan? yoksa umutlarim mi? ikisi ayni sey degil mi? bir umutsa insani yasatan kalbim degil miydi beni yasatan? orta dogudaki filistindeki cocuklari yasatan bir umut degil mi? taylandda beyaz adamdan kacan 6 yasindaki cocugu yasatan umut degil mi? allahim kalbim mi bu yerdeki paramparca…
dun istiklalde bir sokak cocugu gordum, basini oksadim. bana o kadar guzel guldu ki allahim… uzun zamandir o kadar icten gulmemisti kimse bana. sonra arkami dondum gittim. allahim kalbim mi yerdeki bu paramparca…
aklim o cocukta 8-9 yaslarinda… sogukta ustunde mont yok. ben arkami dondum gittim. allahim bu benim kalbim. senin bana verdigin kalp… kalbim tas parcasi, kalbim cam parcasi… kalbim… umudum… ben niye dondum gittim allahim. vicdanim mi beni ele geciren? rabbim… rabbin alemin… alemlerin rabbi…cocukluk arkadasim… dostun… herseyim…bana benden yakin olan… eger sen benim bu kadar icimdeysen ben niye donup gittim. neden yardim etmedim. ben ne zaman bu kadar duzene uydum yarabbi… insanlar ki senin isimlerinin yeryuzundeki tecellileri… ben ki insanim. neden yardim etmedim? 
allahim bu benim kalbim mi parampara yerde duran…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s